عنوان مقاله ترجمه شده:توسعه گروه در تیم های مجازی: یک بررسی مجدد تجربی
عنوان انگلیسی مقاله ترجمه شده:Group development in virtual teams: An experimental reexamination
سال انتشار مقالهنام ژورنالتعداد صفحات مقاله ترجمه شده
2014Computers in Human Behavior10
چکیده فارسی:تصور بر این است که تیم های مجازی دارای تجربه و دارای نتایج ضعیف می باشند زیرا که تعامل رو در روی (فیزیکی یا حقیقی) اندک یا هیچ تعاملی رو در رویی در آنها وجود ندارد و یک تمایل برای اعضای تیم مجازی جهت استفاده از تکنیکهای ارتباطی متفاوت برای ایجاد روابط وجود دارد. به هر حال، گسترش استفاده از تیم های مجازی در سازمانها پیشنهاد می کند که تیم های مجازی در جهان حقیقی قادر به غلبه بر این موانع بوده و می توانند به شیوه مشابه با تیم های با ارتباطات رو در رو تجربه شوند. این مقاله نتیجه یک آزمایش را گزارش می کند که در آن تیم های مجازی در یک فعالیت (تمرین) شرکت کرده اند جایی که آنها یک مسئولیت به اشتراک گذاری اطلاعات را به عنوان یک تیم 10 بار تکمیل کرده اند. نتایج پیشنهاد می کنند که برخلاف تیم های مجازی موقت تک شات، تیمهای مجازی با طول عمر بیشتر پیرو یک فرآیند توسعه گروه ترتیبی (سکانسی) می باشند. توسعه تیم مجازی به نظر می رسد که متفاوت از تیم های حقیقی (رو در رو) می باشد زیرا که استفاده از ارتباطات با واسطه کامپیوتر فشار را جهت انطباق تشدید می کند وقتی که یک تیم مجازی برای اولین بار تشکیل می شود، به این معنی که اعتماد قویا مرتبط با این احساس می باشد که تیم مسئولیت (وظیفه) را به طور صحیح انجام می دهد. با توسعه تیمهای مجازی، اعتماد به همتایان (همکاران) قویا مرتبط با تعهد به هدف خواهد بود. زمانی که تیمها به طور موثر در کنار یکدیگر کار می کنند، انجام صحیح مسئولیت دارای قویترین ارتباط با اعتماد به همتایان می باشد. من پیشنهاد می کنم که مدیران تیم مجازی باید فضاهای کاری مجازی ایجاد کنند که مشابه با فضاهای کاری باشد که اثبات شده است که برای کار در محافل رو در رو مناسب می باشند: 1- تیم ها باید دارای اهداف مشخص و خاص باشند؛ 2- اعضاء باید برای ارتباط با یکدیگر تشویق یا حتی ملزم شوند و 3- اعضای تیم باید احساس کنند که آنها ممکن است دوباره با اعضای تیم دیگر کار کنند.
چکیده انگلیسی:Virtual teams are thought to be experienced differently and to have poor outcomes because there is little or no face-to-face interaction and a tendency for virtual team members to use different communication techniques for forming relationships. However, the expanding use of virtual teams in organizations suggests that virtual teams in real world contexts are able to overcome these barriers and be experienced in much the same way as face-to-face teams. This paper reports the result of an experiment in which virtual teams participated in an exercise where they completed an information-sharing task ten times as a team. The results suggest that, contrary to one-shot, ad hoc virtual teams, longer-lived virtual teams follow a sequential group development process. Virtual team development appears to differ from face-to-face teams because the use of computer-mediated communication heightens pressure to conform when a virtual team is first formed, meaning trust is most strongly linked with feeling that the team was accomplishing the task appropriately. As the virtual teams developed, trust in peers was more strongly linked with goal commitment. Once the teams were working together effectively, accomplishing the task appropriately was the strongest link with trust in peers. I suggest that virtual team managers should cultivate virtual workspaces that are similar to those proven to work in face-to-face contexts: (1) teams should have clear, specific goals, (2) members should be encouraged or even required to communicate with each other, and (3) team members should feel that they might work with the other team members again.
کلمات کلیدی مقاله: , , , ,
دانلود اصل مقاله ترجمه نشده افزودن به سبد خرید